Erik's Reislog

Van Kenya naar Tanzania

2010-07-07T08:41:00.004+02:00

Hallo allemaal,

Hier weer even een korte update van de belevenissen rond de evenaar. De mensen die het reisschema naast de verslagen houden zullen gemerkt hebben dat er inmiddels weer enige achterstand is ontstaan. Dat komt uiteraard omdat de mogelijkheden voor internetgebruik hier nogal beperkt zijn, de verbinding vaak heeel traag is en omdat er natuurlijk belangrijkere dingen te bezichtigen zijn dan een internetcafe ;-)

Sinds mijn vorige bericht hebben we gekampeerd in het Nakuru-park (we hebben de apen overleefd en ze hebben slechts een zak brood weten te stelen), hebben we een bezoek gebracht aan een lokale boer die met hulp uit Nederland zijn boerderijtje heeft opgezet, zijn we langsgeweest bij een scholingsproject voor jongeren en hebben we op het Victoria-meer gevaren (het grootste meer van Afrika). Inmiddels zijn we ook de grens van Kenya naar Tanzania overgestoken.

Meer details en volgende keer; we vertrekken nu naar de Serengeti, het bekendste wildpark van Tanzania. Tot snel!

Kamperen in Samburu-park

2010-07-01T12:06:00.002+02:00

Jambo allemaal! Hier weer een nieuwe episiode van mijn reisverslag :-)

Direct na het typen van het vorige berichtje zijn we met onze safaritruck verder gereden richting het Samburu-park. Een tamelijk lange rit, maar gelukkig over een weg die nog voor een groot deel geasfalteerd was. We maakten onderweg nog enkele tussenstops om de laatste inkopen te doen bij de kraampjes die de lokale bevolking aan de weg had neergezet. Houtskool, bananen, het is hier allemaal zo vanuit de auto te koop :-)

Een flink aantal kuilen later kwamen we aan bij onze eerste bestemming: een authentiek Samburu-dorp. Oorspronkelijke Afrikaanse bewoners leven hier samen in eenvoudige hutjes, gemaakt van koeienhuid, leem, stro en plastic. Van de enige Engels sprekende mevrouw in het dorp kregen we een toelichting op de manier van leven, mensen demonstreerden hun lokale dans, lieten zien hoe ze vuur maken en boden ons (natuurlijk!) de gelegenheid om wat home-made spulletjes te kopen. Het bovenstaande klinkt misschien wat cynisch, maar de uitleg was echt erg interessant. Verbazingwekkend dat mensen echt zo primitief kunnen leven!

Na deze culturele stop werd het tijd om door te rijden naar het wildpark. De weg naar ons kampeerterrein was al een ware belevenis. Prachtige omgeving, met veel zand (en dus stof), hier en daar een boom en dan opeens weer prachtig groen. Al snel stonden we oog in oog met een kudde olifanten, daarna volgden giraffen, gazelles... 's Avonds hebben we in het park gekampeerd, met onze ingehuurde ranger voor de deur om de apen en andere beesten op afstand te houden. De volgende dag hebben we weer tweemaal met de truck door het terrein gereden om wild te spotten, en 's middags hebben we zelfs met twee kampwachten een wandeltocht door het park gemaakt, met een welverdiende duik in het zwembad als afsluiting (uiteraard niet in het wildpark, maar in een luxe resort wat men hier uit de grond heeft gestampt).

Inmiddels hebben we het park weer achter ons gelaten en zijn we, anderhalve reisdag verder, bijna aangekomen in het Nakuru-park, bekend om de grote flamingo-populatie. Maar daarover de volgende keer meer!

Aangekomen in Africa

2010-06-28T08:13:00.003+02:00

Hallo allemaal,

Weer een nieuwe reis, dus traditiegetrouw weer zo nu en dan een blogje. Hier in Kenia zijn de internetmogelijkheden wat schaars, dus verwacht niet iedere dag een update. Afgelopen zaterdag ben ik na een vlucht van 7 uur aangekomen op de luchthaven van Nairobi. In het vliegtuig had ik al kennisgemaakt met mijn tien medereizigers, gelukkig een gezellige club mensen. Samen konden we achterin de rij aansluiten voor een visum, en vervolgens mochten we dan echt het land binnen.
Met de safaritruck, het vervoermiddel voor deze vakantie, werden we naar een acceptabel hotel in de stad gebracht en na een korte briefing was iedereen wel aan wat nachtrust toe.

Door de aanhoudende stroom auto's die de hele nacht onder het hotelraam doorreed waren we de volgende ochtend redelijk gebroken. Gelukkig hadden we een flinke reistijd in de truck, waarin we wat konden bijkomen. Rond de middag kwamen we aan bij een kampeerplaats aan de voet van Mount Kenya, de hoogte berg in dit land. Na het opzetten van de tent en lunch konden we voor de eerste keer op pad om de omgeving te verkennen. In het bosrijke gebied om de kampeerplaats leven verschillende kolonies apen. Een gids gaf uitleg over de geneeskrachtige werking van de verschillende bomen en planten en ondertussen werden er natuurlijk veel fotos gemaakt.

Het diner was in het donker, want door de ligging op de evenaar is het hier om 19 uur pikdonker (en bovendien is er hier een uur vroeger dan in Nederland). In de lodge, even verderop konden we echter genieten van een optreden door de lokale bevolking, altijd een hoogtepuntje ;-)

En nu, maandag alweer, zijn we met de truck op weg naar Samburu. Dat is een echt wildpark waar we twee nachten zullen overnachten midden tussen de wilde beesten. Er is zelfs een lokale warrior ingehuurd die ons vanavond tegen de apen en olifanten gaat beschermen (hoop ik). Met een beetje geluk binnenkort dus weer een nieuwe update :-)

Quito en wandelen in het regenwoud

2009-07-08T02:26:00.002+02:00

Quito, de hoofdstad van Ecuador, is weer typisch zo´n stad waarbij het me tamelijk veel moeite kost om me er thuis te voelen. De reisinformatie gaf aan dat je in de stad beter je rugtas op je buik kunt dragen, ´s avonds beter een taxi kunt nemen als je wat wilt eten en verder vooral goed moet opletten. De enorme peletons politie die hier door het centrum lopen doen daar jammer genoeg niet zoveel aan af.

Maar afgezien van deze minder positieve kanten is Quito wel een heel mooie stad. Het heeft het best bewaarde historische, koloniale centrum van Zuid-Amerika, dat bovendien op de Unesco werelderfgoedlijst is geplaatst. Zondagochtend heb ik dus, met de rugtas op mijn buik, de basiliek, het belangrijkste plein en diverse andere gebouwen bekeken. Allemaal erg mooi weer (foto´s uploaden gaat weer erg langzaam hier, dus die houden jullie nog even tegoed).

Verder ligt Quito (bijna) op de evenaar. Ongeveer een half uur rijden buiten de stad ligt het zogenaamde Mitad del Mundo, het "middelpunt van de wereld". Op de plek waar de evenaar loopt is een oranje streep getrokken en er is een groot monument geplaatst om het nog duidelijker te maken voor de bezoekers. Nu is zondag in Zuid-Amerika de dag dat hele gezinnen er massaal op uittrekken, dus het was tamelijk druk in het kleine attractieparkje dat rond het monument is ingericht. Toch heb ik me tussen hen begeven en me op de evenaar laten vereeuwigen. Uiteindelijk ben ik natuurlijk toch gewoon een toerist...

Maandag en dinsdag stonden in het teken van de natuur. Met een busje werd ik maandagochtend naar het Bellavista-reservaat gebracht, midden in het regenwoud ten noorden van Quito. Het park is een initiatief van een Engels echtpaar dat enkele jaren geleden een aantal hectare regenwoud heeft gekocht om de vogels die daar leven te kunnen beschermen. In de loop van de tijd is steeds meer grond aangekocht en is er een mooi park ontstaan.

Gasten overnachten in één van de eco-woningen. Hierbij moet je je iets als een boomhut voorstellen, maar dan voorzien van faciliteiten als licht en water. Verder is er een algemene restaurantruimte, een bar en natuurlijk veel ruimte om te relaxen. In het park zijn diverse wandelpaden uitgezet, aangeduid met letters uit het alfabet. Driemaal per dag kun je onder leiding van een gids een wandeling maken: om 6.15 uur (als de meeste vogels actief zijn), na het ontbijt en ´s middags.

In het busje naar Bellavista kwam ik meteen in contact met een Deens en een Iers stel, wat ook meteen erg goed klikte. Met hen samen heb ik flink gewandeld, waarbij de tocht van vanochtend (dwars door een beek, en met enkele klimpartijen) wel de meest inspannende was. En zoals de naam al doet vermoeden ontbrak ook de dagelijkse regenbui rond het middaguur niet.

Met een zak natte kleding ben ik inmiddels weer in Quito aanbeland, waar ik nog één nachtje slaap. Tijd om de batterij van het fototoestel weer op te laden, want morgenochtend vertrekt mijn vliegtuig naar de Galapagos-eilanden. De komende dagen waarschijnlijk dus geen update (tenzij het zeiljacht over een internetverbinding beschikt). Tot snel allemaal!

Weer een update uit Zuid-Amerika!

2009-07-06T02:48:00.005+02:00

Trouwe lezers van dit blog zullen inmiddels gemerkt hebben dat mijn verslagen niet meer helemaal synchroon lopen met mijn reisplan. De reden hiervoor is dat ik een aantal dagen simpelweg geen tijd of gelegenheid heb gehad om te bloggen. Hieronder in vogelvlucht een overzichtje van de dingen die ik sinds het vorige blogje heb ondernomen:

Titicaca-meer
Vanuit Arequipa ben ik naar Puno gegaan, een klein stadje in het zuiden van Peru. Puno is de uitvalsbasis voor het Titicaca-meer (het hoogst bevaarbare meer ter wereld). Met een georganiseerde trip ben ik een dagje gaan varen op het meer, en daarbij hebben we de drijvende rieteilanden en het natuurlijke eiland Taquile aangedaan. In tegenstelling tot de reisbeschrijving had de lokale bevolking inmiddels wel degelijk door hoe geld verdiend kan worden aan toerisme. Het geheel (de authentieke klederdracht met de oude gebruiken die door de bevolking werden gedemonstreerd) kwam daarom jammer genoeg wat onnatuurlijk over.

Tijdens de tocht heb ik kennis gemaakt met Minke, uit Nijmegen. Zij is voor haar werk (een touroperator) in Peru om de hotels en dagtochten die zij normaal voor haar klanten reserveert te testen. Vanaf Puno liep onze reis door Peru bijna gelijk, zodat we elkaar in de afgelopen week een flink aantal keer zijn tegengekomen en samen hebben opgetrokken.

Cusco en Inca-trail
Vanaf het moment dat ik in Lima landde, half juni, waren er al geruchten dat er wegblokkades waren tussen de plaatsen Puno en Cusco. Nu staat Peru bekend om stakingen en blokkades, want dat is het middel waar de bevolking standaard op teruggrijpt als ze het ergens niet mee eens is. Nu is Cusco de uitvalsbasis voor Machu Picchu, dus het was vrij essentieel om daar te komen. De afgelopen weken werden de geruchten steeds sterker, en ik had al verschillende verhalen gehoord van mensen die vreselijk hadden omgereisd (via onverharde bergpaden of zelfs lopend) of die voor heel veel geld een vliegticket hadden moeten boeken omdat de bus niet meer ging. Maar gelukkig, uitgerekend in het weekend dat mijn bustocht naar Cusco zou moeten plaatsvinden had de lokale bevolking een vrij weekend afgekondigd, zodat we toch gewoon konden rijden :-)

Cusco is de voormalige hoofdstad van het oude Inca-rijk. In de omgeving zijn nog ontzettend veel opgravingen en andere overblijfselen uit die tijd bewaard gebleven. Daar heb ik er dus een flink aantal van bezocht (deels georganiseerd, deels op eigen gelegenheid).

En na een lang weekend in Cusco ging dan eindelijk de Inca-trail van start. Met een groep van 10 personen (zeven Amerikanen, een Duits stel en ikzelf), aangevuld met een professionele gids, een kok en 10 dragers zijn we 30 juni op weg gegaan naar Machu Picchu. De eerste dag viel mee. We bleken goed in vorm en het terrein was redelijk glooiend. Op de tweede dag moesten we daarentegen de hoogste top van het traject bedwingen (4.200 meter). Na de belevenissen in de Colca Canyon, een week eerder, wist ik vantevoren niet helemaal hoe dat zou gaan aflopen. Maar gelukkig bleek mijn conditie toch voldoende om de top te halen; ik was zelfs bij de eerste vijf binnen :D Na deze opsteker was de derde, langste wandeldag geen probleem meer. Op de vierde dag stonden we om half vier op om als één van de eerste groepen de zonsopkomst boven Machu Picchu te aanschouwen. Heel indrukwekkend, ik kan niet anders zeggen. Na een rondleiding door het complex heb ik afscheid genomen van de groep. Echt een fantastische afsluiting van mijn rondreis door Peru.

Gisteren ben ik via Lima van Peru naar Ecuador gevlogen. Vandaag heb ik Quito, de hoofdstad, verkend en morgen vertrek ik alweer naar het regenwoud ten noorden van de stad. Het gaat allemaal heel snel dus, maar ik geniet nog steeds enorm. Allemaal tot snel!

Diep in de Colca Canyon

2009-06-25T00:41:00.009+02:00

Na een paar dagen in het mooie Arequipa werd het tijd om een keer iets écht actiefs te gaan doen. Daarvoor ging ik met een lokale bus (deze keer dus geen luxe royal class bus dus, maar gezellig samen met de lokale bevolking) naar het gehucht Cabanaconde. Vanuit dit plaatsje kun je heel goed een stevige wandeling door de Colca Canyon ondernemen. Dit is een kilometers diepe kloof die in de Andes-bergen is ontstaan.

Omdat ik het wat riskant vond om alleen zo´n sportieve tocht te ondernemen had ik via de receptie van mijn hostal een gids geregeld. Het bleek een Peruaanse jongen van twintig jaar, met een beperkte Engelse woordenschat. Maar goed, samen met mijn beperkte kennis van het Spaans en handen en voeten is het me al anderhalve week gelukt om mijn doel te bereiken, dus geen probleem.

De tocht begon dinsdagochtend om 7 uur en ging eerst naar beneden, naar een oase op de bodem van de kloof. De zon was gelukkig nog niet op volle sterkte en naar beneden lopen is nooit zo moeilijk, dus na 2,5 uur waren we beneden aangekomen. Een goed moment om een plekje bij het zwembad te zoeken, wat te zonnen en tussendoor te genieten van de lunch. Tijd hadden we genoeg, want we zouden pas om 15 uur teruglopen, om de ergste hitte te ontlopen.

De terugweg bleek een stuk zwaarder. De zigzag-paadjes die we ´s ochtends zo makkelijk hadden genomen bleven maar komen; iedere keer als ik dacht dat we nu de goede kant opgingen bleek het pad juist de andere kant op te gaan. Voeg daarbij de ijle lucht, de brandende zon en mijn fantastische conditie (ja Ap, ik had echt vaker mee moeten gaan fitnissen...) en je begrijpt dat het een zware bevalling was.

Gelukkig waren we net voordat de laatste zonnestralen achter de bergen verdwenen weer boven en kon ik me gaan oplappen met een diner en vooral veel coca-thee. En uiteindelijk is alle pijn weer vergeten (op wat blaren en spierpijn na) en resteren een hoop foto´s en een mooie herinnering :-) Ik ben in ieder geval heel benieuwd hoe de Inca-trail (mijn vierdaagse wandeltocht van volgende week) gaat verlopen...

Momenteel ben ik nog in Arequipa, maar morgen brengt de bus mij naar Puno, bij het Titicaca-meer. Daarover ongetwijfeld later meer. Voor de liefhebbers zijn er trouwens weer nieuwe foto´s toegevoegd op http://www.flickr.com/photos/hgdiepen.

Nasca-lijnen en bijkomen in Arequipa

2009-06-22T21:09:00.009+02:00

Na Ica was Nasca de volgende bestemming. Nasca is op zich niet zo´n heel spannend stadje, maar het is wel de uitvalsbasis voor een vlucht met een klein vliegtuigje over de beroemde Nasca-lijnen. Nog voor de Inca-beschaving begon heeft de lokale bevolking enorme lijnenpatronen in de dorre woestijngrond getrokken. Naast rechte lijnen en driehoeken zijn er ook figuren in de vorm van vogels, een paar handen en nog veel meer. Vele jaren lang heeft men onderzoek gedaan naar de oorsprong en de bedoeling achter de lijnen, maar het blijft nog steeds gissen.

Met een één-motorig vliegtuigje en vier andere passagiers zijn we in een half uur over alle figuren heengevlogen. Hiernaast zien jullie de "owl man", of (commerciëler) "de astronaut".

Vrijdagavond ben ik met de nachtbus in ruim negen uur naar Arequipa gereden. Arequipa is de op een-na-grootste stad van Peru (na Lima). De stad heeft alleen een veel mondialer karakter en is daarmee ook meteen makkelijker toegankelijk en (helaas) wat toeristischer. Vanuit mijn fantastische hostal (met een binnenplaats vol bloemen) heb ik twee dagen lang de stad verkend. Natuurlijk de Plaza de Armas (het centrale plein dat in geen enkele stad of dorp ontbreekt), maar ook het beroemde St. Catalinaklooster en de Juanita-bruid. Dit laatste is een mummi van een Inca-meisje dat honderden jaren geleden op een bergtop is geofferd. In 1995 is de mummi, volledig geconserveerd door het ijs op de berg, door een expeditie gevonden en na onderzoek tentoongesteld.

Momenteel ben ik in Cabanaconde, een klein plattelandsdorp midden in de Colca Canyon. Het is op zich al een wonder dat hier internet is, maar het gaat allemaal niet zo snel. Liefhebbers van nieuwe foto´s moeten dus nog even geduld hebben... ;-)

Ica, Islas Ballestas en veel zand

2009-06-18T19:26:00.010+02:00

De reis naar Ica was een ware belevenis. Vanaf mijn plaats op de eerste rij op de bovenste etage van de dubbeldekkerbus had ik een goed uitzicht (af en toe meer dan de chauffeur, jammer genoeg ;-)). Verder had ik gezelschap van medereizigers Pauline en een Amerikaanse vrouw van 62 jaar die onophoudelijk bleef vertellen en voor het verdere vermaak waren er video´s en zelfs een ronde bingo.

Ongeveer vijf uur later kwamen we aan in Ica en bracht een taxi ons naar het hostal. Dat bleek erg luxe te zijn, met zwembad, een mooie royale kamer en verder omgeven door enorme zandduinen.

Woensdagochtend stond in het teken van een bezoek aan Islas Ballestas. Dat zijn drie kleine eilandjes op ongeveer 40 minuten varen voor de kust waar grote kolonies zeeleeuwen, pelikanen, pinguins en nog veel meer bijzondere beesten leven. Het weer werkte ook nog eens enorm mee, met enkele mooie foto´s als gevolg :-)

De middag hebben we gevuld met een buggyrit over de zandduinen. De rit zelf heeft veel weg van een achtbaanavontuur en tussendoor stopten we op enkele plekken om te sandboarden: met een soort snowboard van een hoge zandduin naar beneden. Ik heb het maar liggend op mijn buik geprobeerd. En uiteindelijk waren we ook nog getuige van een erg mooie zonsondergang. Helemaal goed dus!

Vandaag is het helaas wat druilerig, maar dat geeft me in ieder geval gelegenheid om de foto´s te uploaden en dit blog weer bij te werken. Iedereen bedankt voor de leuke reacties van de afgelopen dagen!

Kennismaking met Lima

2009-06-16T01:30:00.002+02:00

Het is zover: mijn eerste blog vanaf Peruaanse bodem! Na een lange vlucht van 12 uur ben ik afgelopen zondag op de luchthaven van Lima geland. Gelukkig werd ik door de lokale reisorganisatie opgewacht (met zo´n mooi naambordje) en naar mijn hostal in Miraflores (het nieuwe centrum van Lima) gebracht.

Het tijdsverschil van zeven uur met Nederland hakte er wel een beetje in; het bleeef maar zondag... Maar ik heb maar geprobeerd om zo lang mogelijk op te blijven en mee te gaan in het nieuwe ritme, en dat is aardig gelukt.

Vandaag stond in het teken van sightseeing. Lima heeft een oud, koloniaal centrum met een mooie kathedraal, chique regeringsgebouwen en veel oude kerken en kloosters waar ik er flink wat van heb bekeken. Ondertussen nog even de wisseling van de wacht meegepakt (eigenlijk meer een verkapt muziek-optreden) en na een tijdje trok zelfs de hardnekkige mist op en kwam de zon zowaar tevoorschijn. Eenmaal terug in Miraflores (na een weerzinwekkende taxirit door het chaotische verkeer hier) ben ik naar het strand gewandeld om onder het genot van een kop Starbucks koffie van de zonsondergang te genieten. Jammer genoeg kan ik via de pc in het hostal mijn foto´s niet uploaden, dus die houden jullie nog even tegoed.

Morgen rond de middag verlaat ik Lima en ga ik met de bus naar mijn volgende stop, Ica. Als het meezit binnen enkele dagen een nieuw verslag!

(Bijna) klaar voor vertrek

2009-06-13T13:09:00.004+02:00

Na weken van voorbereiding is het bijna zover. De backpack is volgeladen met alle spullen die de komende weken van pas gaan komen tijdens mijn trektocht door Peru, Ecuador en de Galapagos-eilanden.

Via deze weblog zal ik de komende weken (af en toe) verslag doen van mijn belangrijkste belevenissen. En daarnaast is het natuurlijk een leuke manier om met iedereen in contact te blijven. Laat daarom gerust een reactie achter, de komende weken!